Yapımından Sonraki Değişiklikler
Yapı, 1641’de İstanbul Ermenileri Patriklik merkez kilisesi (katedral) olarak anılmıştır.
1645 yangınında yanmış; aynı yıl Patrik Tavit Areveltzi döneminde yeniden inşa edilmiştir.
1718 yangınında kilise ve patrikhane tamamen yanmış; 1719’da yeniden inşa edilmiştir.
1762 yangınından sonra hızlı biçimde yenilenmiş; daha sonra avlu/çevre düzeninde yangın riskine karşı önlemler uygulanmıştır.
1819’da onarım görmüştür.
1826 yangınında kilise ve patrikhane yeniden yanmış; 1828’de taş (kâgir) olarak yeniden inşa edilerek ibadete açılmıştır.
1847’de kısmi onarım geçirmiş; 1870’te batı girişine taş çan kulesi eklenmiştir; kule 1999 Marmara Depremi’nde hasar görmüş ve onarım sonrası kullanılmaya devam etmiştir.
1902’den sonraki son büyük onarımın 1985’te yapıldığı belirtilmektedir.
Öne Çıkan Özellikler
Kilise Türkiye Ermenileri Patrikliği’ne aittir.
Yapı, İstanbul Ermeni Patrikhanesi’nin merkez kilisesi (katedral) olarak tanımlanır.
1828’deki yeniden inşada kilise kâgir olarak inşa edilmiştir.
1834’te Bezciyan Okulu’nun açılışı gerçekleştirilmiştir.
Surp Harutyun şapelinin bodrumunda Surp Teotoros’a ithaflı bir ayazma yapılmıştır.
17. yüzyıl sonlarından itibaren 18. ve 19. yüzyıllarda kilise avlusunda matbaa kurulduğu ve önemli yayınlar yapıldığı kaydedilmiştir.
Kilise, Kumkapı’da Şarapnel Sokağı (Sevgi Sokak) üzerinde konumlanan patriklik yerleşkesiyle birlikte anılmaktadır.
